Acısa da öldürmüyor artık..

Çoğu zaman filmlerdeki kahramanlara özeniriz. Gerçek hayatta da böle kahramanlarımız olsa deriz. Aslında süper güçleri olmasa da gizli kahramanlarımız hep var bence.. Düştüğümüz de kalkmamıza yardımcı olan, doğruları gösteren, yanlışları düzelten birileri vardır hep hayatımızda.. Korkmayız onlar varken, hatta nasıl olsa onlar var diye çoğu zaman şımarırız da. Üstelik onların işi daha zor. Süper güçleri olmadan hayat kurtarıyorlar yada hayatta kalmayı öğretiyorlar..

Aslında diyebilirsiniz ki çok mu zor iş yapıyorlar? Herkes böle.. Ama benim şu zamana kadar öğrendiğim can alıcı derslerden biri özellikle ailen, sonrada sevdiklerin dışında kimsenin umurunda değilsin. Hata sevdiklerin bile bazen şüpheli. Acı ama gerçek.. En azından benim çevremde geçerli bir ders bu.. Ve bu zamana kadar çok şanslıyım ki hep kahramanlarım oldu. Hep yardım ettiler, öğrettiler, desteklediler; bu acımasız hayata ayakta kalabilmek için. Hatta o kadar yardım ettiler ki bazen şımardım nasıl olsa kurtarırlar diye..

Ama zamanla kötü bir şey öğrendim. O filmlerdeki gibi ölümsüz gibi düşündüğüm kahramanlarımın da ölümsüz olmadığını ve mükemmel olmadıklarını gördüm onlar da hayata yenik düşüyorlarmış meğer.. Gerçek bu yapabileceğim bir şey yok; kaçış yok anlıyorum ama hazmedemiyorum. Çok acıtıyor gerçekle karşılaşma anı, onları güçsüz görmek.. Bir rüyadan uyanmış gibi oluyorsun.. İnanamıyorsun gördüklerine.. O kadar alışmışsın, benimsemişsin ki sudak çıkmış balık gibi oluyorsun acı gerçekle her karşılaştığın vakit.. Eski günleri hatırlıyorsun. O çekirge olduğun kahramanının her yaptığını, her öğrettiğini hayranlıkla izlediğin günlere.. Bir gün ben de öyle olacağım, ben de onun gibi yapabiliyor olacağım dediğin günlere.. Hep aklında o yapar, o halleder izlenimi var. Ama işte o acı gerçekle karşılaştığın an yıkılıyor tüm hayallerin. Bence yaşanılacak en kötü şeylerden biri hayallerinin yıkılması..

Ama asıl canımı acıtan artık kahramanlarımın yavaş yavaş beni terk etmeleri, yalnız bırakmaları. Biliyorum ellerinde olsa beni hiç bırakmazlar ama mecburiyet yapabilecek bir şey yok. Artık vakit benim kahraman olma, güçlü olma vaktim. Onlara yardım etme vaktim. Rollerin değişme vakti geldi. Ama sorun şurada hazır değilim daha buna. Hem şımarık bir çocuğum daha hem de nasıl filmlerde her zaman kahramanlarda ihtiyaç duyar birilerine, bende öle duyacağım biliyorum. Ve bir acı gerçek daha 50-60'larıma geldiğim zaman çok az ya da hiç kahramanım kalmayacak. Onların olmadığı duygusuyla ben nasıl yaşayacağım? Düşünsenize anne, baba yada çoğu sevdiğiniz artık olmayacak..

RaistLin

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Genç Bir İş Adamına - Emre YILMAZ

Kahvaltıya misafirim vardı bu sabah :)

Bana herşey sizi hatırlatıyor :)