Asuneya: Ara Karalama -I-

   Eve dönüş yolundayım. Metrobüs bekliyorum. Metrobüs perona yanaştı ve "Allah Allah" sesleriyle sefere gider gibi bindik metrobüse. Şanslıydım; oturcak koltuk bulabilmiştim. Yorgundum biraz. Kafamı cama yasladım ve dışarıyı izlemeye başladım.
   Birden o geldi aklıma, Asuneya. Şaşırdım; o sırada düşündüğüm şeyler arasında onu hatırlatacak şeyler de yoktu aslında ve bu kez aklıma geldiğinde ilk zamanlardaki gibi bir acı, bir kalp sıkışması, nefes darlığı falan hissetmedim. Düşünmeye başladım; acaba artık alışıyor muyum, o karamsar duygular, o acılar artık yavaş yavaş geçmeye, silinmeye başladı mı?
   Gece saat 02:45 sahur için uyanıyorum ama biraz tuhaf bir haldeyim, gördüğüm rüyanın etkisindeyim. Rüyamda gene onu gördüm..
   Tam olarak hatırlamıyorum. Bir nedenden dolayı bir eve girmem lazım ama onun da gelmeye mecbur olduğunu biliyorum. Onun da geleceğini bildiğim için ne yapmam gerektiğini şaşırıyorum; elim ayağım birbirine dolaşıyor. Bir an önce işimi halledip ona görünmeden kaçmak istiyorum. Tam kapıyı açmakla uğraşırken o geliyor. Beni görünce evi transit geçip yukarı çıkmaya başlıyor. Ben onun da o evde işi olduğunu bildiğimden dolayı ona sesleniyorum. Gelmesinde bir problem olmadığını, işimi halledip hemen çıkacağımı, sorun çıkarmayacağımı söylüyorum. Aşağı yanıma geliyor; başlıyoruz gene eski zamanlardaki tatlı atışmalarımıza, inatlaşmalarımıza ..
   Bu sırada uyanıyorum. Rüyama benzer eski olaylar aklıma geliyor. Tebessüm ediyorum. "Kurtulamayacağım senden galiba!" diyerek kendi kendime söyleniyor ve sahur yemeğimi hazırlamak için mutfağa yöneliyorum..

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Genç Bir İş Adamına - Emre YILMAZ

Kahvaltıya misafirim vardı bu sabah :)

Bana herşey sizi hatırlatıyor :)